Na een lange en intense voorbereiding zijn we op dinsdag 31 maart vertrokken richting het Europese Kampioenschap Shinkyokushin Karate, dat gehouden werd op 3 & 4 april in Kiev, Oekraïne. Onze reisparty bestond uit nationaal jeugdcoach Patrick Stegenga, internationaal referee Richard von Mansfeldt, deelnemer kumite middengewicht Haitze Idzenga, deelnemer kumite junioren Maikel Estridge Jr, Maikel Estridge Sr, deelnemer kumite junioren Michael Kranendonk en ikzelf, deelnemer kumite lichtgewicht.

Als we op het vliegveld Boryspol Airport arriveren worden we in de vertrekhal van alle kanten benaderd door mensen die ons taxi’s aanbieden. “Taxi minibus, you want taxi minibus??” hoor je overal, terwijl we onze eigen chauffeur proberen te vinden die ons naar het hotel zou brengen. Boryspol ligt zo’n 40 km van de hoofdstad Kiev af en we moesten ongeveer een half uur rijden naar het hotel. Onderweg naar de stad Kiev krijg ik mijn eerste indruk van Oekraïne. Alles is op het eerste gezicht grauw, grijs en kil. Eigenlijk wel wat ik er van verwachte. De mensen hebben een chagrijnige en norse uitstraling. Overal zijn mannetjes in uniformen die, zo lijkt het, niet meer dan een paar woorden spreken en altijd in gebiedende wijs. Bijvoorbeeld “passport” of “take off belt, quickly!”

Het is duidelijk te zien dat het communisme z’n sporen heeft achtergelaten in het Kiev. Er heerst een enorme verdeeldheid in de stad. Het verschil tussen arm en rijk is groot. Overal zijn er zwervers en bedelaars terwijl andere mensen in grote dure auto’s rijden.

Omdat het niet zo’n welvarend land is, had ik verwacht er alleen versleten lada’s en trabantjes aan te treffen. Niets is minder waar, overal waar je keek reden allemaal exclusieve auto’s die je in Nederland maar zelden tegenkomt. Van nieuwe Hummers tot Cadillac Escalades. Waar halen die mensen het geld vandaan, vraag je je af. En midden in de stad kom je zo pal naast een eettentje een Bentleyzaak tegen. Bizar!

We hadden nog twee dagen de tijd om een beetje van Kiev te zien voordat het EK begon. Meteen nadat we de kamers hadden verdeeld en de koffers neer hadden geploft zijn we naar het centrum gegaan om een hapje te eten. De stad Kiev zelf bruist van leven. Met talloze winkeltjes, pleinen en brede boulevards heeft Kiev een heel mooi centrum.

Op straat drinken veel mensen bier en andere alcoholische dranken. Ze lopen er gewoon mee over straat of zitten er mee op een bankje. Ook viel het op dat er veel vrouwen in minirokjes en op hoge hakken rondlopen terwijl het eigenlijk niet eens zo warm was (13 á 14 ˚C). Tsja, dat is gewoon hun stijl. Maar wij vonden dat niet erg. En zomaar in een zijstraatje vind je opeens een groot overdekt winkelcentrum. In een van die winkelcentra hebben we wat te eten besteld. Terwijl Patrick, Richard en Maikel Sr zich te goed deden aan een pizza, moesten wij, vechters, kiezen uit iets gezonds van de Oekraïense keuken. Iets wat bij mij niet echt in de smaak viel, maar ja je moet toch wat eten. Gelukkig konden wij ons half opgegeten prakje kwijt aan een bedelaar die het vervolgens ongegeneerd naast ons ging zitten opeten.

De volgende dag, woensdag, hebben we lekker kunnen relaxen en nog meer van de stad kunnen zien. Ook hebben een paar van ons lekker kunnen genieten van een Thaise massage.

Op donderdag moesten wij ons, samen met ca. 25 teams uit andere Europese landen, laten wegen en officieel inschrijven voor het toernooi. Dit was een lange, lange, lange dag. Wij waren als 19^e aan de beurt maar omdat het Nederlandse team nog niet compleet was, omdat de rest nog onderweg was, wisten we niet zeker of wij alvast mochten wegen. Aangezien ik nog niet helemaal onder de 70 kg woog, heb ik ’s ochtends nog even gejogd met m’n zweetpak aan om zo nog even wat extra vocht kwijt te raken. Ik had de hele dag nog niks gegeten dus het zou afzien worden. Maar na een paar keer informeren, mochten wij gelukkig, vanwege absentie van een paar andere teams, tussendoor wegen.

Maikel, Haitze en ik zaten uiteindelijk (gelukkig) keurig op gewicht. Michael Kranendonk die bij de jeugd zou vechten in de categorie -65 kg, kwam de avond voor de weging op het briljante idee om in categorie -60 kg te vechten. Hiervoor moest hij meer dan 1,5 kg kwijt raken. Om dit gewicht te bereiken heeft hij tot drie keer toe moeten hardlopen met een set handdoeken om, een T-shirt, een trui èn een winterjas aan. Nog was dit niet genoeg. De eerste keer dat hij zich moest wegen was hij 300 gram te zwaar. Onderbroek uit, riep sensei von Mansfeldt! Je had Michael z’n kop moeten zien! Na eenmaal spiernaakt op de weegschaal gestaan te hebben was hij nog te zwaar en kreeg hij een kans om het gewicht er af te trainen. Uiteindelijk na samen met Haitze nog even op de loopband te hebben gerend zat hij op 59,8 kg. Toch een hele prestatie.

Wij vechters konden eindelijk een hapje gaan eten. Voor Patrick en Richard zat de dag er nog niet op omdat zij alle paperassen en financiële zaakjes nog in orde moesten maken. Iets wat overigens erg stroef verliep omdat er hier en daar nog wat steekjes zijn laten vallen die niet aan hen te wijten zijn. Maar uiteindelijk was dat weer netjes opgelost.

Later op de dag arriveerde de rest van de Nederlandse delegatie. Dit waren voorzitter van de EKO Koen Scharrenberg, bondscoach Michiel Gerritsen, internationaal referee Lilian Mungra en Gilbert Cleveringa, deelnemer kumite halfzwaargewicht Tim Haverkamp, deelnemer kumite lichtgewicht Khaled Dehati, hoekscheidsrechters Peter Scheffers, Henk Bothof, Bert van der Zee en deelnemer kata Rico Scheffers. En zo nog een hele rits bekenden vanuit de NSKO die als supporters waren meegereisd. Tim en Khaled waren nog net op tijd om zich in te schrijven en te wegen.

Het toernooi

Vrijdag was het de dag van de junioren en Rico Scheffers. Het EK werd gehouden in het oud en verweerde sporthal van de technische universiteit van Kiev. De voorzieningen en met name de sanitaire voorzieningen, waren er superslecht te noemen. Naar verluid zou dit het mooiste EK aller tijden worden maar helaas hebben sponsoren zich moeten teruggetrokken als gevolg van de financiële crisis. Hierdoor hebben ze een kleiner budget gehad om het toernooi te kunnen financieren. Dit was goed terug te zien aan de magere aankleding van het wedstrijdgedeelte. De presentatie van dit EK staat in schraal contrast met het EK van 2008 in Bulgarije. Daar was alles echt top geregeld.

Maar zoals gewoonlijk liep de aanvang van het toernooi wat uit. Wij als toeschouwers zijn bewust wat later gekomen, zodat we niet al te lang moesten wachten totdat ze aan de beurt waren. Nog hebben we een behoorlijke poos moeten wachten totdat het begon.

Rico mocht de spits afbijten met de voorronden van het EK Kata. Het niveau van de kata-deelnemers was ontzettend hoog. Rico haalde met zijn kata een goede score van 7.42. Dit was helaas net niet genoeg om de volgende ronde te halen en eindigde als 18^e van de 40 deelnemers. Een goeie prestatie voor iemand die voor de eerste keer meedoet.

Bij de junioren kumite in categorie -65 kg mocht Maikel Estridge het tegen een jongen uit Moldavië opnemen. Maikel liet zich goed coachen door sensei Patrick en maakte goed geplaatste en harde technieken. Maikel wist in de eerste twee minuten op wasa-ari te winnen door een goed getimede mawashi geri jodan te maken. Maikel was door naar de volgende ronde. Zijn tweede partij was tegen een jongen uit Azerbeidzjan. De partij begint goed en Maikel lijkt het overwicht te hebben. Als snel wordt de partij gestopt omdat Maikel zou klemmen of vastpakken wat niet is toegestaan. Hij krijgt hiervoor een waarschuwing en de partij wordt hervat. Vervolgens wordt er weer gefloten voor vastpakken en krijgt Maikel een genten-ichi tegen, een strafpunt. Terwijl Maikel naar mijn mening alleen zijn onderarm op de bovenarm van zijn tegenstander legt krijgt Maikel vrij snel na zijn eerste strafpunt nog een waarschuwing en zijn tweede strafpunt wat onherroepelijk resulteert in shikkaku ofwel diskwalificatie. Jammer. Ook deze partij had Maikel kunnen winnen. Maar al met al heeft hij het uitstekend gedaan en het was mooi om de 16 jarige Maikel te zien vechten op zo’n hoog niveau. En ik denk dat hij nog heel ver kan komen.

Daarna was het de beurt aan Michael Kranendonk. Michael vocht een goeie partij maar kon echter geen vat krijgen op zijn tegenstander. Hij moest een aantal harde lowkicks incasseren. In de verlenging van zijn partij kreeg hij een waza-ari tegen omdat hij zijn balans verloor na een binnenwaartse lowkick. Daardoor verloor hij helaas zijn partij. Ook voor Michael was dit knap gedaan voor de eerste keer en een goed leermoment voor de toekomst.

De volgende dag was het vroeg opstaan om, om 9.00 uur aanwezig te zijn in de sporthal voor het EK kumite voor de volwassenen. De spanning was bij iedereen duidelijk merkbaar. Na de rugnummers bij elkaar te hebben opgeplakt met tape begint iedereen zich op zijn eigen manier voor te bereiden. De een zoekt met wat muziek zijn rust in de kleedkamers terwijl de ander rondstruint naar mogelijke tegenstanders om daar een inschatting van te kunnen maken. Vergeleken met de EK voor de junioren verliep de ochtend vrij vlot en al snel waren we aan de beurt. Er waren drie matten in gebruik waarvan wij er op twee vochten. Na een gezamenlijke warming-up startten onze voorronden.

In de klasse heren lichtgewicht moet Khaled Dehati aantreden tegen een goeie vechter waar hij op het EK 2008 in Bulgarije ook tegenover heeft gestaan. Vanwege de harde stoten en lowkicks van zijn tegenstander was de tactiek om te werken op de counter. Nagenoeg was dat ook de tactiek van de Azerbeidjaan Elnur Salimov omdat beide vechters de eerste minuut afwachtend vochten. Khaled die op den duur in z'n achteruit moest vechten tegen zijn sterke opponent, kwam helaas net iets tekort en verloor zijn partij op scheidsrechtersbeslissing.

De 8^ste partij van die ochtend was ik aan de beurt. Ik voelde me fit en scherp en had er een goed gevoel over. Deze keer wilde ik door de voorronde heen zien te komen! Zoals ik met sensei Patrick had besproken had ik me voorgenomen om geen gekke dingen te doen zoals roll-over kicks of een hele hoop hoge trappen. Ik was in de kleedkamer nog even bezig om op te warmen toen mijn naam werd omgeroepen. Ik moest in de voorronde tegen Krisztian Peto. Een goeie vechter die op het vorige EK de derde plaats behaalde. De partij begon goed. Ik kon een paar goeie combinaties maken en een aantal mae-geri’s waren goed geplaatst. De partij ging gelijk op totdat de Hongaar in een stotenwisseling een goeie opstoot op precies het juiste (voor mij niet het juiste) moment in m’n solar plexus gaf. Daardoor raakte ik even m’n lucht kwijt en scoorde de Hongaar een waza-ari. Op dezelfde manier hervatten we de partij. Op een gegeven ogenblik na ongeveer 2 minuten vechten wil ik een aanval inzetten waarop Peto mij met zijn voorste arm afstopt met een stoot naar m’n solar plexus. Deze stoot incasseer ik gewoon waarop ik mijn tweede poging inzette om aan te vallen. Ook deze werd afgestopt met dezelfde techniek. Ook deze incasseer ik en op het moment dat ik denk ‘dat laat ik mij niet nog eens gebeuren’, fluit er één hoekscheidsrechter voor waza-ari, stopt de hoofdscheidsrechter de partij en geeft Peto zijn tweede waza-ari. Wat?! Ik was stomverbaasd. Ik was niet knocked down noch aangeslagen en toch geeft die mafkees van een scheidsrechter de partij weg aan de Hongaar. Ik voelde me flink genaaid! Helaas valt zo’n beslissing niet terug te draaien en er valt weinig aan te doen. Gewoon accepteren was het devies. Dit betekende voor mij einde toernooi. Later in het toernooi bleek dat er door het scheidsrechtersteam verschillende fouten werden gemaakt, wat gewoon schandalig is.

Maar goed, ik kon nu gaan kijken naar de overige partijen waarin een hele hoop fantastisch karate werd laten zien. De eerstvolgende partij van het NL Team was voor Haitze Idzenga tegen Stathis Papavlachos uit Griekenland. Deze partij won hij overtuigend. Haitze hield goed de druk op zijn tegenstander en met zijn korte harde stoten wist hij de partij naar zich toe te halen. Zijn tweede partij, later op de dag, was tegen de Roemeen Marius Ilas. Haitze vocht erg goed en liet zich niet van de wijs brengen door de kicks & tricks van de lenige Roemeen. Uiteindelijk verloor Haitze doordat hij een harde mawashi geri in zijn ribbenkas kreeg. Dit was een mooie partij om te zien. Ilas wist later op die avond de titel Europees Kampioen te veroveren.

Tim Haverkamp vecht in de eerste voorronde een harde partij tegen een jongen uit Moldavië. Tim weet deze partij winnen en komt in zijn tweede partij tegenover Darius Gudauskas uit Litouwen te staan. Deze Gudauskas heeft meerdere internationale titels op z’n naam staan waar Tim zich van bewust is. Toch probeert Tim zich niet te laten overklassen en zet een goeie partij neer met keiharde goed geplaatste technieken. In de verlenging maakt Gudauskas een ongeoorloofde techniek, een stoot naar de keel van Tim waardoor Tim zich van de wedstrijd moet onttrekken. Na kort scheidsrechterberaad wordt de Litouwenaar beloond met een ippon. Vreemd! Ik weet niet waar deze scheidsrechters het over hebben gehad tijdens hun beraad maar volgens mij ging dat niet over de wedstrijd… En zo werd helaas ook de laatste Nederlander uitgeschakeld.

De rest van de dag hebben we toe kunnen kijken hoe de overgebleven vechters zich een weg baanden naar de halve finales en de finales. We hebben kunnen genieten van de Tameshiwari, verschillende demonstraties en talloze spectaculaire gevechten waar we veel individuele klasse hebben gezien. Beeldmateriaal van de beste vechters is vastgelegd door Maikel senior zodat we daar ook nog van kunnen leren. Na de finales zat er een lange dag op en was het tijd om de taxi weer terug te nemen naar het hotel. Om 22.00 uur begon de Sayonara party, welke erg gezellig maar ook erg kort was.

Op zondag was het alweer tijd om terug te keren naar Nederland. We hebben lekker kunnen uitslapen en werden lekker wakker met het idee dat we binnen half dagje weer thuis zouden zijn. Het was een druk maar leuk weekje. Een hoop gezien, een hoop gedaan en weer een nieuwe ervaring opgedaan die niemand je meer kan afnemen. Bedankt aan iedereen die deze trip mogelijk heeft gemaakt! Een ding weet ik wel; ik zou niet snel weer terugkeren naar Kiev, tenzij ik daar ooit nog weer op een EK zou mogen vechten. Nu eerst maar eens concentreren op mijn shodanexamen…

 Osu…

Amsterdam is in zicht. Nog ongeveer 1800 km…

Geschreven door Nelson Ferreira, sempai van Dojo Kyôchô.